„Mam w domu licencjonowanego (c)hama!” — takie zdanie może wywołać uśmiech, zwłaszcza jeśli ktoś po raz pierwszy słyszy określenie ham- radio operator. W języku angielskim jest to po prostu krótkofalowiec, czyli osoba posiadająca licencję radioamatorską i wykorzystująca radio do nawiązywania łączności z innymi radioamatorami.

DX Marathon to nie klasyczne zawody, lecz całoroczne wyzwanie dla każdego krótkofalowca. Zamiast męczącego wyścigu z czasem dostajemy świetny pretekst, by regularnie zaglądać na pasma i polować na nowe stacje. Głównym celem programu jest zebranie w ciągu roku jak największej liczby podmiotów z listy DXCC oraz stref CQ.

W ostatnim czasie coraz częściej spotykam się z QSL-kami wysyłanymi bezpośrednio na e-mail. Jestem oczywiście fanem kart QSL, zastanawiam się jednak, czy wysyłanie QSL bezpośrednio na prywatny adres e-mail jest rzeczywiście najlepszym rozwiązaniem. Nie chcę tutaj przekonywać nikogo, że istnieje tylko jedna słuszna forma QSL, ale raczej rozpocząć dyskusję na ten temat.

Wyobraź sobie, że możesz porozmawiać z kimś w Kalifornii, Japonii, Polsce czy Australii – używając własnego radia i anteny, bez abonamentu telefonicznego, bez operatora komórkowego i bez internetu. Brzmi trochę jak technologia z innej epoki? A jednak działa. I to od ponad stu lat.

To właśnie krótkofalarstwo, czyli amateur radio – hobby, które łączy w sobie elektronikę, łączność, komputery, podróże, naukę, sport, budowanie własnych urządzeń, a czasem także pomoc innym w sytuacjach kryzysowych. Dla jednych jest to sposób na poznawanie nowych ludzi. Dla innych – fascynacja techniką. Jeszcze inni traktują radio jak sport, w którym celem jest nawiązanie łączności z jak największą liczbą krajów lub przez jak najrzadsze stacje. A dla wielu krótkofalowców jest to po prostu sposób na wyrwanie się na chwilę od codziennego świata.

Wyobraź sobie, że jest druga w nocy. Telefon nagle wydaje charakterystyczny dźwięk alarmu, budząc cię ze snu. Zaspany sięgasz po telefon i widzisz kolejne powiadomienie o zaginięciu dziecka. Pierwsza myśl może być dość cyniczna: „O drugiej w nocy? Kto będzie jeździł po ulicach i szukał zaginionego dziecka?”. A jednak odpowiedź może być zaskakująco prosta: może właśnie my.